به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

از فصل­های خشک گذر می­کردند...

بعد از مدت­ها تصمیم گرفتم این وبلاگ را زنده کنم. و با کلام زیبای فروغ عزیز شروع کردم. فکر کنم سه سالی می­شد که جمله­ای هم در آن ننوشته بودم. نوشتن به نظرم بیهوده می­آمد و بیشتر می­خواندم. البته همه دوستانی که با روحیه من آشنایی دارند، می­دانند که ممکن است این دوره هم موقتی باشد و باز من به همان سکوت خودم پناه ببرم. سکوتی که سرشار از گفتن­هاست. گفتن­های بی­ارزشی که دیگر نوشتن ندارد. و هرگاه که حس می­کنی باید از گفتن بازبمانی، زمان نوشتن است.

فعلا تصمیم من بر این است که در همان موضوع فرهنگ عامه، کم­کم پژوهش­هایم را مکتوب کنم تا برای خودم سیاه­مشقی باشد و یادداشت و نت برداشتنی، تا کی به سرانجامی برسد و تبدیل به مقاله یا مقاله­هایی شود.

اما این روزها تب انتخابات ریاست جمهوری در ایران داغ است. دوست عزیزی که برای مدتی به سفر مطالعاتی خارج از ایران رفته است و افسوس می­خورد که زمان انتخابات و داغی فضای قبل از انتخابات را از دست داده است، هر روز از من از بازار انتخابات می­پرسد. و من که نه به سیاست علاقه دارم و نه موضوعات را دنبال می­کنم، مجبورم اخبار را بخوانم و گزارش­گونه­ای برای این دوست عزیز بنویسم.

امروز این اطلاعات و اخبار به بحث­های داغ سیاسی منجر شد و من متهم شدم به بدبینی و سیاه­بینی و این که به آینده امیدی ندارم.

خسته­ام از این که ذره­ذره زندگیم با سیاست ارتباط پیدا کند. خسته­ام از اینکه آرامش زندگیم با بحث­های سیاسی از بین برود. خسته­ام از اینکه کارم، زندگیم، نوشتنم، خواندنم و همه­ی امور زندگی­ام به سیاست وصل شود. و به یاد زری در سووشون افتادم. که می­گفت مثل حسین کازرونی هرروز چرخ چاه را می­چرخانم، بی­این که برای خودم کاری کرده باشم و بی اینکه دست­هایم کار مفیدی کرده باشند. همه­ی انرژی ما هم در همین بحث­ها از بین می­رود. همه کار و زندگی عادیشان را ول کرده­اند و چند ماهی است که به این تخته نرد چسبیده­اند، تا چه قبول افتد و چه در نظر آید....

 و اما من مشغول امیرارسلان نامدار هستم و هم­زمان هزار و یک شب. مشغول پیگیری دو مسأله در این مجموعه­ی زیبا و بی­نظیر. یکی نقش حضرت سلیمان و معجزات او در داستان­های مختلف و دیگری تأثیر زنان در این مجموعه. شهرزاد، قهرمان این مجموعه که نامش جاویدان ماند، تأثیرگذارترین است که مرگ را از خود و دیگر دوشیزگان دور می­کند.

علت کشته شدن دوشیزگان به دست سلطان، خیانت همسر محبوب وی است که سلطان را به همه­ی زنان بدبین کرده است. و این گناه دائماً در هزار و یک شب تکرار می­شود. چنانکه تا شب هفتم شش مورد خیانت زنان نقل می­شود. یعنی تا اینجا، تقریباً موتیف هر داستانی خیانت زنان است.

 فکر میکنم برای اولین پست کافی باشد