این روزها در مشهد هستم. هوای خنک شهر مشهد، حال و هوای ماه رمضان در این شهر و خدایی بسیار نزدیک.

من در مشهد بسیار تنبل می شوم. حتی دوست ندارم از خانه پا بیرون بگذارم. تنها پیاده روی های  بعد از افطار در کوچه های خلوت را دوست دارم. که آنهم کمتر تنهایی دست می دهد؛ ولی و بگردی هایم را فراموش نمی کنم، گرچه این کامپیوتری که متعلق به من نیست و به آن تسلط ندارم، خود عذابی است الیم.

امشب بسیاری از وبلاگ ها را که باز کردم، سخن از عمران صلاحی بود. و من نمی دانم چرا یاد اخوان افتادم:

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بدآهنگ است

بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم،

ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟