من در کشوری زندگی می­کنم که معنی نامش «سرزمین آزادگان» است؛ اما از آزادی و آزادگی فقط نامی بر آن باقی مانده و بس.

مایل نبودم در روزهای انتخابات و پس از آن پستی بنویسم و گرفتار جو سیاسی شوم. مایل بودم مانند همیشه برکنار از سیاست باشم و نظاره­گر بازیگران آن. اما نمی­شود در eran زندگی کنی و از سیاست برکنار بمانی.

تلخم. مثل همه­ی مردم آزادی­خواه وطنم که این روزها تلخند و بیش از آن سرگشته. تلخم از این که باید خدا را شاکر باشم که هنوز ایمیلم را و وبلاگم را در اختیار دارم. تلخم از این که هرتکه از حقم را که از دست بدهم، باز باید خدا را شکر کنم. تلخم که باید در پیروزی آنان که حقم را ستانده­اند، پای­افشانی کنم و به سوگ فرزندان این سرزمین آزادگان بنشینم که نخواستند دروغ بر کشورشان چیره شود.

تلخم که تاریخ کشورم هر روز تکرار می­شود، و هنوز از ما خون و شهید می­طلبد و ما هم­چنان اندر خم یک کوچه­ایم...

تلخم که پس از صد سال هنوز باید مرغ سحر بخوانم و آه شررباری برکشم که سوزو گدازش تاکنون نتوانسته هیچ قفسی را زیر و زبر کند...

و فقط می­توانم به یاد اخوان عزیز باشم که احتمالاً هنگام سرودن قاصدک و کتیبه روزهایی این چنین را تجربه می­کرده است.

اما امیدم را از دست نمی­دهم و منتظر خردک شرری می­مانم که شاید آتش زیر خاکستری باشد و بتواند شعله حق مرا احیا کند...

تلخم اما همچنان ایستاده­ام

صبور

سنگین

پابرجای....

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

از فصل­های خشک گذر می­کردند...

بعد از مدت­ها تصمیم گرفتم این وبلاگ را زنده کنم. و با کلام زیبای فروغ عزیز شروع کردم. فکر کنم سه سالی می­شد که جمله­ای هم در آن ننوشته بودم. نوشتن به نظرم بیهوده می­آمد و بیشتر می­خواندم. البته همه دوستانی که با روحیه من آشنایی دارند، می­دانند که ممکن است این دوره هم موقتی باشد و باز من به همان سکوت خودم پناه ببرم. سکوتی که سرشار از گفتن­هاست. گفتن­های بی­ارزشی که دیگر نوشتن ندارد. و هرگاه که حس می­کنی باید از گفتن بازبمانی، زمان نوشتن است.

فعلا تصمیم من بر این است که در همان موضوع فرهنگ عامه، کم­کم پژوهش­هایم را مکتوب کنم تا برای خودم سیاه­مشقی باشد و یادداشت و نت برداشتنی، تا کی به سرانجامی برسد و تبدیل به مقاله یا مقاله­هایی شود.

اما این روزها تب انتخابات ریاست جمهوری در ایران داغ است. دوست عزیزی که برای مدتی به سفر مطالعاتی خارج از ایران رفته است و افسوس می­خورد که زمان انتخابات و داغی فضای قبل از انتخابات را از دست داده است، هر روز از من از بازار انتخابات می­پرسد. و من که نه به سیاست علاقه دارم و نه موضوعات را دنبال می­کنم، مجبورم اخبار را بخوانم و گزارش­گونه­ای برای این دوست عزیز بنویسم.

امروز این اطلاعات و اخبار به بحث­های داغ سیاسی منجر شد و من متهم شدم به بدبینی و سیاه­بینی و این که به آینده امیدی ندارم.

خسته­ام از این که ذره­ذره زندگیم با سیاست ارتباط پیدا کند. خسته­ام از اینکه آرامش زندگیم با بحث­های سیاسی از بین برود. خسته­ام از اینکه کارم، زندگیم، نوشتنم، خواندنم و همه­ی امور زندگی­ام به سیاست وصل شود. و به یاد زری در سووشون افتادم. که می­گفت مثل حسین کازرونی هرروز چرخ چاه را می­چرخانم، بی­این که برای خودم کاری کرده باشم و بی اینکه دست­هایم کار مفیدی کرده باشند. همه­ی انرژی ما هم در همین بحث­ها از بین می­رود. همه کار و زندگی عادیشان را ول کرده­اند و چند ماهی است که به این تخته نرد چسبیده­اند، تا چه قبول افتد و چه در نظر آید....

 و اما من مشغول امیرارسلان نامدار هستم و هم­زمان هزار و یک شب. مشغول پیگیری دو مسأله در این مجموعه­ی زیبا و بی­نظیر. یکی نقش حضرت سلیمان و معجزات او در داستان­های مختلف و دیگری تأثیر زنان در این مجموعه. شهرزاد، قهرمان این مجموعه که نامش جاویدان ماند، تأثیرگذارترین است که مرگ را از خود و دیگر دوشیزگان دور می­کند.

علت کشته شدن دوشیزگان به دست سلطان، خیانت همسر محبوب وی است که سلطان را به همه­ی زنان بدبین کرده است. و این گناه دائماً در هزار و یک شب تکرار می­شود. چنانکه تا شب هفتم شش مورد خیانت زنان نقل می­شود. یعنی تا اینجا، تقریباً موتیف هر داستانی خیانت زنان است.

 فکر میکنم برای اولین پست کافی باشد

نمي‌دانم از كي، ولي يكي از سرگرمي‌هاي من هنگام پياده‌روي يا از داخل اتوبوس، خواندن نوشته‌هاي روي ديوارها بود. به ويژه ديوارهاي كوچه‌هاي فرعي كه دفتر خاطرات پسرهاي جوان محله است. هر چيزي را روي اين ديوارها مي‌توانيد ببينيد. اسم تيم يا بازي‌كنان محبوبشان، اسم دوست صميمي‌شان، شعرها و ترانه‌هاي عاشقانه، شعارهاي سياسي، اسم كانديداها، اسم دوست دخترشان، فحشي ملايم به دوستي براي خنده يا فحشي ركيك به كسي كه باعث آزارشان شده. شماره تلفن‌هاي تبليغاتي و... حتي دعواهاي محله‌اي هم روي اين ديوارها ديده مي‌شود، بچه‌هاي محله كناري براي اين محله اسمي مي‌گذارند و بچه‌هاي اين محل، براي تلافي روي ديوار خانه‌هاي آن محله، چيزي در جواب مي‌نويسند. همان دعواي هميشگي خودي و غيرخودي و يا هم‌محله‌اي و بيگانه. دعواهاي دوران ده بالا و ده پايين از دوره روستانشيني ايراني.

اين ديوارها در دوران انقلاب و پس از آن، در هر انتخابات، بيلبوردهاي تبليغاتي احزاب و گروه‌ها هم بوده‌اند و در اوج هيجانات سياسي مردم، زغال‌ها و اسپري‌هاي رنگي، بدون رعايت هيچ‌يك از قواعد تابلونويسي يا خوشنويسي، فقط هيجان اين جوانان را با نوشتن نام كانديداي محبوبشان نشان داده‌اند.

بعضي از اين موارد مانند شعارهاي فوتباليستي، يا دعواهاي محله‌اي، عرصه تخليه هيجان جوان‌هاست و اگر بتواند از شكستن شيشه‌هاي اتوبوس‌ها و مغازه‌ها جلوگيري كند، قابل پذيرش است. بعضي ديگر ناشي از فرهنگ سكوت ايراني در جمع است. همه دوست دارند حرف بزنند و دوست دارند حرفشان را درميان جمع و با فرياد بگويند، ولي آن ملاحظات ايراني، كه كسي نبايد از دوست دخترش و يا از احساسش چيزي بگويد، ابراز احساسات را به ديوار كوچه‌ها  مي‌كشاند.

هميشه هم پس از خواندن چند تا از اين ديوارنوشته‌ها، به‌ياد آورده‌ام كه بايد عصباني شوم از اين كه فرهنگ احترام گذاشتن به حق و حريم ديگران را رعايت نمي‌كنيم و ديوارهاي خانه ديگران و يا فضاي ديد ديگران را با نوشته‌هاي اين‌چنيني مي‌آلاييم.

باز هم نمي‌دانم از كي اين اتفاق افتاده‌ بود ولي من امروز صبح متوجه شدم. كوچه‌هاي فرعي ميرداماد را پياده مي‌آمدم، كه متوجه شدم، روي تمام ديوارها با رنگ سفيد و به‌صورتي بسيار نامرتب رنگ خورده است. چيزي مثل ابرهاي نقاشي بچه‌ها و بدون كادر و يا شكلي مرتب. فقط رنگ زدن الف و ب وديگر حروف هريك به شكل خودش. به‌ اين ترتيب، شهري ابري داريم بدون نوشته‌هاي بچه‌ها ولي به همان اندازه قبل يا بيش‌تر، نازيبا.

وبلاگ‌هاي نام‌ونشان‌دار: اطلاع‌رساني و فرهنگ فرهيخته روزمرگي